Kiedy mnie już nie będzie.

Siądź z tamtą kobietą twarzą w twarz,
Kiedy mnie już nie będzie.
Spalcie w kominie moje buty i płaszcz.
Zróbcie sobie miejsce, a mnie oszukuj mile uśmiechem,
Słowem, gestem dopóki jestem, dopóki jestem,
To mnie oszukuj mile uśmiechem, słowem,
Gestem dopóki jestem, dopóki jestem.

Płyń z tamtą kobietą w górę rzek,
Kiedy mnie już nie będzie.
Znajdźcie polanę, smukłą sosnę i brzeg.
Zróbcie sobie miejsce, a mnie wspominaj wdzięcznie,
że mało tak się śniłam, a przecież byłam, no przecież byłam,
A mnie wspominaj wdzięcznie,
że tak mało ci się śniłam,
A przecież byłam, no przecież.

autor: Agnieszka Osiecka

4 myśli na temat “Kiedy mnie już nie będzie.

Dodaj własny

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: